Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νότα Κυμοθόη Ποιήτρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νότα Κυμοθόη Ποιήτρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Νότα Κυμοθόη:"Κώστας Κουλουφάκος"


Νότα Κυμοθόη: Κώστας Κουλουφάκος*
Ημέρα Ποίησης 2012


Πολύγλωσσος!


Με τις γλώσσες
επλάτυνε το πνεύμα σου
Με τις γλώσσες
εξασφάλιζε τα προς το ζειν
Με τις γλώσσες
έσπαγε των εχθρών του τα κόκκαλα
Με τις γλώσσες
έγινε ακούραστος στην ηδονή
*Ο Κώστας Κουλουφάκος (1924-1994)ο ταπεινός και χαμηλών τόνων
άνθρωπος, που με ενδιαφέρον κι αγάπη διάβασε τα χειρόγραφά μου
κι  εξέδωσε το πρώτο μου βιβλίο "Φως και Σκοτάδι" το 1990,
θυμάμαι σήμερα με σεβασμό, στην Ημέρα της Ποίησης
προσφέροντάς του λίγα λουλούδια...

© Nότα Κυμοθόη 

Πέμπτη, 11 Αυγούστου 2011

"Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ" ΠΟΙΗΣΗ ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ

                                         

H ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
ΠΟΙΗΣΗ 
ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
(Αφιέρωμα στην Παναγία)
                              εικόνα:ζωγραφική της Νότας Κυμοθόη

Να περιμένεις άνοιξη στην ακροθαλασσιά
Θα ιδείς πετροχελίδονα μαύρα να σχίζουν τον ορίζοντα
και να χορεύουν σαν σπαθιά στον ουρανό
Θα ιδείς σαν φουρό χορευτριών τα σύννεφα να φεύγουν
κι ο ήλιος όλος ουρανός χρυσός τα πάντα ν' αγκαλιάζει...
Θα έρχεται σαν αύρα θάλασσας η ποίησή μου πλάϊ σου
να σου φιλά γλυκά τα χέρια οπού κρατούν το Φως
την ώρα οπού φωτοστέφανα στο πρόσωπό σου λάμπουν
κι όλα τα σήμαντρα ηχούν στις εκκλησιές του κόσμου!
Δεν θάναι μόνο η ποίηση με στίχους πούχω πλέξει
μόν' θάν' οι λέξεις της καρδιάς μέσ' τη σιωπή των χρόνων
που ώριμες παιχνίδισαν σ' αμυγδαλιάς κλωνάρια
για να τις βρίσκει η δροσιά στο πρωϊνό της μέρας.
Θάναι ο ήλιος που χαχάνιζε στο πράσινο των φύλλων
των λουλουδιών τα χρώματα στις άκριες των μίσχων...


Ολόγυρα η θάλασσα χτίζει  λιμάνια αρμύρας
από σιωπές ανείπωτες και δάκρυα μανάδων
για τα παιδιά που άφησαν στα χέρια τα δικά σου...
Στη σκέπη της Αγάπης Σου να πιάνεις το σφυγμό τους.
Χτίζουν οι άνθρωποι πολιτείες στη γη και πάνε στο φεγγάρι
Άσπιλη Μητέρα του Θεού, ολομόναχη στη γη αχτίδα
θέλησα να χρωματίσω τα κρίνα της ποδιάς σου
με χρώματα δανεικά απ' τον ουράνιο θόλο των άστρων.


Ναι, ήμουνα στην άγνοια των κήπων σου ωσάν σπουργίτι
που ψάχνει κλαδάκι να σταθεί στης λίμνης την άπλετη όψη
κι ολόγυρα ξέχειλη θάλασσα με κύματα που έρχονται και πάνε
σαν της καρδιάς τα αισθήματα που θέλουνε ταξιδιώτες.
Αλλ΄ είχα τις συλλαβές μου με αγιοσύνη από τη Μνημοσύνη...
 Ύστερα, άκουγα τη Σαπφώ να παίζει λύρα μέσ' τη νύχτα
κι οι δρόμοι γέμιζαν λυγμούς που αντιβοούσε η πλάση
κι η θάλασσα ως προάγγελος έβγαζε το νερό της έξω-έξω
μέσ τη σιωπή αρμύριζε κι η πόλη μ' υγρασία. 
Δεν είχε πόρτα στ' ουρανού τα σύνορα να φράξει
όλα εκείνα τα δάκρυα που άπλωνε στα πόδια σου
ο κόσμος που πονούσε κι όλο θρηνούσε τ΄άδικο
κι αυτά οπού περνούσε ο ελληνισμός από παλιά...
Μόν΄ είχε άγια σιωπή και αντοχή μεγάλη, σεβάσμια Αγάπη!..
Χαίρε! Μητέρα του Θεού!.. Άστρο των Άστρων Χαίρε!
Άσβεστη φλόγα υπομονής... Πηγή χαράς ανθρώπων!..

Νότα Κυμοθόη, Λάρνακα- Κύπρος 2011

Copyright:Νότα Κυμοθόη
Νότα Κυμοθόη© Νότα Κυμοθόη

© NΌΤΑ ΚΥΜΟΘΌΗ 



Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2009

Νότα Κυμοθόη "ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ και ΠΟΙΗΣΗ για το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 2009"

ΝΟΤΑ ΚΥΜΟΘΟΗ
"ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ και ΠΟΙΗΣΗ για το ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 2009"


Νότα Κυμοθόη "Γαία-Η Στερνή των Ανθρώπων"


Στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά και στο κάλεσμα της Unesco με θέμα το περιβάλλον, παρουσίασα Ζωγραφική και Ποίηση. Παρουσιάστηκε το ως άνω έργο μου και απαγγέλθηκε από εμένα το κάτωθι Ποίημά μου

"Γαία- Η Στερνή των Ανθρώπων"
Νότα Κυμοθόη*


"Στις ημέρες ετούτες ο χρόνος βαρύς
Το κορμί κουρασμένο δίχως τι άλλο να ζηλέψει
Μήτε η ψυχή άλλη πραμάτεια ύλης να πάρει.
Ακουμπισμένη στον όχτο της μάταιης πλάνης
Γυρεύω έναν ίσκιο μιας ασκόνιστης ελιάς
Ν' απλώσω στη χλόη τα κρυμμένα μου χρώματα.
θα της πω για τον κόσμο που είναι χλωμός
Στης τεχνολογίας τους ίσκιους φυλακισμένος
Και για τη σφραγισμένη θλίψη του αδύναμου ήλιου
Στα μυριάδες κουτιά της εμφιαλωμένης φύσης.
Ύστερα τα χέρια θα υψώσω, στα κλωνιά της ν' ανέβω
Κι από εκεί βλέποντας τα ερείπια κάτω
Να μετρήσω την οσμή των πτωμάτων.

Μια γυναίκα κι η ελιά μου, η στερνή των ανθρώπων!

Θα σκίσω απ΄την οργή μου στο κατόπι
Του μολυσμένου ουρανού τα στήθη
Για να βρουν οι πληγές όλες διέξοδο
Και η γη, γυναίκα κι αυτή...ολομόναχη
Ίσως πνιγεί στο Φως του Σύμπαντος...

Στης ελιάς μου τα φύλλα θα καταγράψω τις πληγές
Καρτερώντας τον άνεμο να τ απάρει σεργιάνι
Στους Πυλώνες Εκείνου που τα πάντα γνωρίζει
Και πολυεύσπλαχνα πάλι το Λόγο ίσως σπείρει
Παρασυρμένος απ' των αγγέλων τους θρήνους.
Κι όταν στερέψει στα μάτια το γαλάζιο
Κι ανταριάσει τ' απύθμενο βάθος
Ο λόγος της ελιάς μου θα πάρει εκδίκηση
Γιατί θα έρθει πάλι ο Ήλιος
Ερωτευμένος κι ο Ουρανός τη Γη θα λατρέψει
Θα πυκνώσουν και πάλι ίσως τα χόρτα
Στης στεριάς τα κρυμμένα λαγούμια
για να γίνουν τα γένη όπως και πρώτα.

Μια γυναίκα, η πρώτη και η στερνή των ανθρώπων!
Τ' όνομά της Γαία...
Τώρα, κουρελιασμένη σέρνεται
Γυρεύοντας μια αναίμακτη πέτρα στον κόσμο
Την καρδιά της εκεί ν' ακουμπήσει για σένα!.."


* Το ποίημα αυτό είναι της Νότας Κυμοθόη
και είναι επάνω στο έργο που εκτίθεται στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά.
Το 1992 σε συλλογή μαζί με άλλα ποιήματά της, μεταφρασμένα στα Ιταλικά
απέσπασε το Πανευρωπαϊκό Όσκαρ Ποίησης (A DI BARI BRUNO).
To έργο τυπώθηκε σε 100 κάρτες συλλεκτικές
διπλής όψεως το Μάιο 2008 υπό την αιγίδα της Unesco Πειραιά και Νήσων
με το ποίημα στη μια όψη και με ζωγραφική στην άλλη
στην έκθεση για το ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ στη Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά
21 Μαϊου-8 Ιουνίου 2008, όπου απαγγέλθηκε και δόθηκαν και οι κάρτες
Δωρεάν.
Το έργο εκτίθεται Πρώτη Φορά σε αυτήν την έκθεση με θέμα: ΕΛΙΑ
Τυπώθηκαν άλλες 100 κάρτες που διατίθεται Δωρεάν στους επισκέπτες
της έκθεσης.
Ευχαριστώ την Unesco Πειραιά και Νήσων και τόν Πρόεδρό της κ. Ιωάννη Μαρωνίτη
τον Δήμαρχο Πειραιά κ. Παναγιώτη Φασούλα
και τον Δήμαρχο Καντάνου κ. Ευτύχιο Δασκαλάκη
για την απονομή του "Επαίνου" μου και για την αγάπη τους για την Τέχνη!
Ευχαριστώ και τους όσους φιλότεχνους/ες ήρθαν στην έκθεση!

© Nότα Κυμοθόη